เนื้อหาทั้งหมดจากสุนทรพจน์ในครั้งนี้

 I am honored to be with you today for your commencement from one of the finest universities in the world. I never graduated from college. Truth be told, this is the closest I've ever gotten to a college graduation. Today I want to tell you three stories from my life. That's it. No big deal. Just three stories. The first story is about connecting the dots. I dropped out of Reed College after the first 6 months, but then stayed around as a drop-in for another 18 months or so before I really quit. So why did I drop out? It started before I was born. My biological mother was a young, unwed college graduate student, and she decided to put me up for adoption.

ผมรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้มาอยู่กับพวกคุณในวันนี้ในพิธีสำเร็จการศึกษาจากหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในโลก ผมไม่เคยเรียนจบมหาวิทยาลัย พูดตามตรงนี่เป็นครั้งที่ใกล้เคียงที่สุดที่ผมเคยได้สัมผัสกับการสำเร็จการศึกษาระดับวิทยาลัย วันนี้ผมอยากจะเล่าสามเรื่องจากชีวิตของผมให้พวกคุณฟัง แค่นั้นแหละครับ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แค่สามเรื่องเท่านั้น เรื่องแรกเกี่ยวกับการเชื่อมโยงจุดต่างๆ ผมลาออกจากวิทยาลัยรีดหลังจากเรียนได้ 6 เดือนแรก แต่ก็ยังคงใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นในฐานะนักศึกษานอกหลักสูตรไปอีกประมาณ 18 เดือนก่อนที่จะลาออกจริงๆ แล้วทำไมผมถึงลาออกล่ะ? เรื่องราวมันเริ่มต้นขึ้นก่อนที่ผมจะเกิด แม่ผู้ให้กำเนิดของผมเป็นนักศึกษาระดับบัณฑิตวิทยาลัยที่ยังสาวและยังไม่ได้แต่งงาน และเธอตัดสินใจที่จะยกผมให้เป็นบุตรบุญธรรม

 She felt very strongly that I should be adopted by college graduates, so everything was all set for me to be adopted at birth by a lawyer and his wife. Except that when I popped out they decided at the last minute that they really wanted a girl. So my parents, who were on a waiting list, got a call in the middle of the night asking: "We have an unexpected baby boy; do you want him?" They said: "Of course." My biological mother later found out that my mother had never graduated from college and that my father had never graduated from high school. She refused to sign the final adoption papers.

เธอมีความตั้งใจอย่างแรงกล้าว่าผมควรจะถูกรับเลี้ยงโดยคนที่เรียนจบมหาวิทยาลัย ดังนั้นทุกอย่างจึงถูกเตรียมการไว้ให้ผมถูกรับเลี้ยงดูโดยทนายความและภรรยาของเขาตั้งแต่แรกเกิด ยกเว้นแต่ว่าเมื่อผมลืมตาดูโลก พวกเขากลับตัดสินใจในนาทีสุดท้ายว่าพวกเขาอยากได้เด็กผู้หญิงมากกว่า ดังนั้นพ่อแม่ของผมซึ่งอยู่ในรายชื่อผู้รอรับบุตรบุญธรรม จึงได้รับโทรศัพท์กลางดึกถามว่า “เรามีเด็กทารกชายที่ไม่คาดคิด คุณต้องการเขไหม?” พวกท่านตอบว่า “แน่นอน” ภายหลังแม่ผู้ให้กำเนิดของผมได้พบว่า แม่บุญธรรมของผมไม่เคยเรียนจบมหาวิทยาลัย และพ่อบุญธรรมของผมก็ไม่เคยเรียนจบมัธยมปลายด้วยซ้ำ เธอจึงปฏิเสธที่จะเซ็นเอกสารการรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมฉบับสุดท้าย

 She only relented a few months later when my parents promised that I would someday go to college. And 17 years later I did go to college. But I naively chose a college that was almost as expensive as Stanford, and all of my working-class parents' savings were being spent on my college tuition. After six months, I couldn't see the value in it. I had no idea what I wanted to do with my life and no idea how college was going to help me figure it out. And here I was spending all of the money my parents had saved their entire life. So I decided to drop out and trust that it would all work out OK.

เธอใจอ่อนลงในอีกไม่กี่เดือนต่อมาเมื่อพ่อแม่ของผมให้สัญญาว่าวันหนึ่งผมจะได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัย และ 17 ปีต่อมา ผมก็ได้เข้าเรียนในวิทยาลัยจริงๆ แต่ผมกลับเลือกวิทยาลัยที่ค่าเล่าเรียนเกือบจะแพงเท่ากับสแตนฟอร์ดอย่างไม่รู้เดียงสา และเงินเก็บทั้งหมดของพ่อแม่ชนชั้นแรงงานของผมก็ถูกใช้ไปกับค่าเล่าเรียนของผม หลังจากผ่านไปหกเดือน ผมมองไม่เห็นคุณค่าในสิ่งที่เรียนเลย ผมไม่รู้ว่าอยากจะทำอะไรกับชีวิต และไม่รู้ว่าวิทยาลัยจะช่วยให้ผมค้นพบตัวเองได้อย่างไร ในขณะที่ผมกำลังใช้เงินทั้งหมดที่พ่อแม่ของผมเก็บออมมาทั้งชีวิต ดังนั้นผมจึงตัดสินใจลาออกและเชื่อว่าทุกอย่างจะลงเอยด้วยดี

 It was pretty scary at the time, but looking back it was one of the best decisions I ever made. The minute I dropped out I could stop taking the required classes that didn't interest me, and begin dropping in on the ones that looked interesting. It wasn't all romantic. I didn't have a dorm room, so I slept on the floor in friends' rooms, I returned coke bottles for the 5 cent deposits to buy food with, and I would walk the 7 miles across town every Sunday night to get one good meal a week at the Hare Krishna temple. I loved it. And much of what I stumbled into by following my curiosity and intuition turned out to be priceless later on. Let me give you one example:

มันค่อนข้างน่ากลัวในตอนนั้น แต่เมื่อมองย้อนกลับไป มันเป็นการตัดสินใจที่ดีที่สุดครั้งหนึ่งที่ผมเคยทำมา ทันทีที่ผมลาออก ผมสามารถเลิกเข้าเรียนวิชาบังคับที่ไม่สนใจ และเริ่มเข้าไปเรียนในชั้นเรียนที่ดูน่าสนใจแทนได้ ชีวิตไม่ได้สวยหรูไปทั้งหมด ผมไม่มีห้องพักในหอพักจึงต้องนอนบนพื้นในห้องของเพื่อน ผมเก็บขวดโค้กไปแลกเงินมัดจำ 5 เซ็นต์เพื่อซื้ออาหาร และผมจะเดินข้ามเมืองเป็นระยะทาง 7 ไมล์ทุกคืนวันอาทิตย์เพื่อไปกินอาหารดีๆ สัปดาห์ละมื้อที่วัดฮาเร คริชนา ผมรักชีวิตแบบนั้น และหลายสิ่งที่ผมได้เรียนรู้จากการทำตามความอยากรู้อยากเห็นและสัญชาตญาณของผมกลับกลายเป็นสิ่งล้ำค่าในเวลาต่อมา ผมจะขอยกตัวอย่างหนึ่งเรื่อง

 Reed College at that time offered perhaps the best calligraphy instruction in the country. Throughout the campus every poster, every label on every drawer, was beautifully hand calligraphed. Because I had dropped out and didn't have to take the normal classes, I decided to take a calligraphy class to learn how to do this. I learned about serif and san serif typefaces, about varying the amount of space between different letter combinations, about what makes great typography great. It was beautiful, historical, artistically subtle in a way that science can't capture, and I found it fascinating.

วิทยาลัยรีดในตอนนั้นอาจมีการสอนการประดิษฐ์ตัวอักษรที่ดีที่สุดในประเทศ ทั่วทั้งมหาวิทยาลัย ทุกโปสเตอร์ ทุกป้ายบนลิ้นชักล้วนถูกเขียนด้วยลายมือที่สวยงาม เพราะผมลาออกแล้วและไม่ต้องเรียนวิชาปกติ ผมจึงตัดสินใจเข้าเรียนวิชาการประดิษฐ์ตัวอักษรเพื่อเรียนรู้วิธีการทำสิ่งนี้ ผมได้เรียนรู้เกี่ยวกับรูปแบบตัวอักษรมีเชิง (serif) และไม่มีเชิง (sans serif), การปรับเปลี่ยนช่องว่างระหว่างชุดตัวอักษรที่แตกต่างกัน และสิ่งที่ทำให้การพิมพ์ที่ยอดเยี่ยมนั้นยอดเยี่ยม มันเป็นสิ่งที่สวยงาม เป็นประวัติศาสตร์ และมีความละเอียดอ่อนทางศิลปะ ในแบบที่วิทยาศาสตร์ไม่สามารถจับต้องได้ และผมก็พบว่ามันน่าหลงใหลมาก

 None of this had even a hope of any practical application in my life. But ten years later, when we were designing the first Macintosh computer, it all came back to me. And we designed it all into the Mac. It was the first computer with beautiful typography. If I had never dropped in on that single course in college, the Mac would have never had multiple typefaces or proportionally spaced fonts. And since Windows just copied the Mac, it's likely that no personal computer would have them. If I had never dropped out, I would have never dropped in on this calligraphy class, and personal computers might not have the wonderful typography that they do.

ไม่มีสิ่งใดที่ผมเรียนมานี้จะมีความหวังในการนำไปประยุกต์ใช้ในชีวิตจริงได้เลย แต่สิบปีต่อมา เมื่อเรากำลังออกแบบคอมพิวเตอร์ Macintosh เครื่องแรก ความรู้ทั้งหมดนั้นก็กลับมาหาผม และเราได้ออกแบบมันทั้งหมดลงในเครื่อง Mac มันเป็นคอมพิวเตอร์เครื่องแรกที่มีตัวพิมพ์ที่สวยงาม ถ้าผมไม่เคยเข้าไปเรียนในหลักสูตรนั้นในวิทยาลัย เครื่อง Mac ก็จะไม่มีรูปแบบตัวอักษรที่หลากหลาย หรือฟอนต์ที่มีการเว้นระยะห่างตามสัดส่วน และเนื่องจาก Windows แค่ลอกเลียนแบบ Mac ก็เป็นไปได้ว่าคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลก็จะไม่มีสิ่งเหล่านี้เช่นกัน ถ้าผมไม่เคยลาออก ผมก็คงไม่เคยได้เข้าเรียนวิชาคัดลายมือนี้ และคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลก็อาจจะไม่มีตัวพิมพ์ที่ยอดเยี่ยมอย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้

 Of course it was impossible to connect the dots looking forward when I was in college. But it was very, very clear looking backwards ten years later. Again, you can't connect the dots looking forward; you can only connect them looking backwards. So you have to trust that the dots will somehow connect in your future. You have to trust in something — your gut, destiny, life, karma, whatever. This approach has never let me down, and it has made all the difference in my life. My second story is about love and loss. I was lucky — I found what I loved to do early in life. Woz and I started Apple in my parents garage when I was 20.

แน่นอนว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะเชื่อมโยงจุดต่างๆ โดยมองไปข้างหน้าตอนที่ผมอยู่ในวิทยาลัย แต่มันชัดเจนมากเมื่อมองย้อนกลับไปในอีกสิบปีต่อมา ย้ำอีกครั้งว่า คุณไม่สามารถเชื่อมโยงจุดต่างๆ โดยมองไปข้างหน้าได้ คุณทำได้แค่เชื่อมโยงมันเมื่อมองย้อนกลับไปเท่านั้น ดังนั้นคุณต้องเชื่อมั่นว่าจุดต่างๆ จะเชื่อมโยงกันในอนาคตของคุณ คุณต้องเชื่อมั่นในบางสิ่งบางอย่าง ไม่ว่าจะเป็นสัญชาตญาณ โชคชะตา ชีวิต หรือกรรม แนวทางนี้ไม่เคยทำให้ผมผิดหวัง และมันได้สร้างความแตกต่างทั้งหมดในชีวิตของผม เรื่องที่สองของผมเกี่ยวกับความรักและการสูญเสีย ผมโชคดีที่ได้ค้นพบสิ่งที่ผมรักที่จะทำตั้งแต่อายุยังน้อย วอซ (Woz) และผมเริ่มต้นบริษัท Apple ในโรงรถของพ่อแม่ตอนที่ผมอายุ 20 ปี

 We worked hard, and in 10 years Apple had grown from just the two of us in a garage into a $2 billion company with over 4000 employees. We had just released our finest creation — the Macintosh — a year earlier, and I had just turned 30. And then I got fired. How can you get fired from a company you started? Well, as Apple grew we hired someone who I thought was very talented to run the company with me, and for the first year or so things went well. But then our visions of the future began to diverge and eventually we had a falling out. When we did, our Board of Directors sided with him.

เราทำงานกันอย่างหนัก และใน 10 ปี Apple ก็เติบโตจากแค่เราสองคนในโรงรถกลายเป็นบริษัทมูลค่า 2 พันล้านดอลลาร์ที่มีพนักงานกว่า 4,000 คน เราเพิ่งเปิดตัวผลงานสร้างสรรค์ที่ดีที่สุดของเรา นั่นคือ Macintosh ไปเมื่อปีก่อนหน้า และผมก็เพิ่งอายุครบ 30 ปี แล้วผมก็ถูกไล่ออก คุณจะถูกไล่ออกจากบริษัทที่คุณก่อตั้งขึ้นมาได้อย่างไร? คือตอนที่ Apple เติบโตขึ้น เราได้จ้างคนคนหนึ่งที่ผมคิดว่ามีความสามารถมากมาบริหารบริษัทร่วมกับผม และในปีแรกๆ ทุกอย่างก็ไปได้ด้วยดี แต่แล้ววิสัยทัศน์ของเราเกี่ยวกับอนาคตก็เริ่มแตกต่างกัน และในที่สุดเราก็แตกคอกัน เมื่อถึงตอนนั้น คณะกรรมการบริหารก็เลือกเข้าข้างเขา

 So at 30 I was out. And very publicly out. What had been the focus of my entire adult life was gone, and it was devastating. I really didn't know what to do for a few months. I felt that I had let the previous generation of entrepreneurs down - that I had dropped the baton as it was being passed to me. I met with David Packard and Bob Noyce and tried to apologize for screwing up so badly. I was a very public failure, and I even thought about running away from the valley. But something slowly began to dawn on me — I still loved what I did. The turn of events at Apple had not changed that one bit.

ดังนั้นตอนอายุ 30 ผมจึงถูกไล่ออก และเป็นการออกจากบริษัทอย่างที่ใครๆ ก็รู้ สิ่งที่เป็นจุดศูนย์กลางของชีวิตวัยผู้ใหญ่ทั้งหมดของผมได้หายไป และมันเป็นเรื่องที่เลวร้ายมาก ผมไม่รู้ว่าจะทำอะไรดีอยู่สองสามเดือน ผมรู้สึกว่าผมได้ทำให้ผู้ประกอบการรุ่นก่อนหน้าผิดหวัง เหมือนกับว่าผมทำไม้ผลัดตกขณะที่มันกำลังถูกส่งต่อมาให้ผม ผมไปพบเดวิด แพคการ์ด และบ็อบ นอยซ์ และพยายามขอโทษที่ทำเรื่องผิดพลาดอย่างมหันต์ ผมเป็นความล้มเหลวที่เปิดเผยต่อสาธารณะ และผมถึงกับคิดที่จะหนีออกจากซิลิคอนแวลลีย์ แต่มีบางอย่างเริ่มปรากฏขึ้นในใจผมอย่างช้าๆ นั่นคือ ผมยังคงรักในสิ่งที่ผมทำ เหตุการณ์ที่ Apple ไม่ได้เปลี่ยนแปลงสิ่งนั้นเลยแม้แต่น้อย

 I had been rejected, but I was still in love. And so I decided to start over. I didn't see it then, but it turned out that getting fired from Apple was the best thing that could have ever happened to me. The heaviness of being successful was replaced by the lightness of being a beginner again, less sure about everything. It freed me to enter one of the most creative periods of my life. During the next five years, I started a company named NeXT, another company named Pixar, and fell in love with an amazing woman who would become my wife. Pixar went on to create the worlds first computer animated feature film, Toy Story, and is now the most successful animation studio in the world.

ผมถูกปฏิเสธ แต่ผมยังคงรักในสิ่งที่ทำ ดังนั้นผมจึงตัดสินใจที่จะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ตอนนั้นผมมองไม่เห็น แต่กลับกลายเป็นว่าการถูกไล่ออกจาก Apple เป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นกับผม ความหนักอึ้งของการเป็นคนที่ประสบความสำเร็จถูกแทนที่ด้วยความเบาสบายของการเป็นผู้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ที่ไม่แน่ใจในทุกสิ่ง มันปลดปล่อยให้ผมได้เข้าสู่ช่วงเวลาที่สร้างสรรค์ที่สุดช่วงหนึ่งในชีวิต ในช่วงห้าปีต่อมา ผมได้ก่อตั้งบริษัทชื่อ NeXT อีกบริษัทชื่อ Pixar และได้ตกหลุมรักกับผู้หญิงที่น่าทึ่งซึ่งต่อมาได้มาเป็นภรรยาของผม Pixar ได้สร้างภาพยนตร์แอนิเมชันคอมพิวเตอร์เรื่องแรกของโลกคือ Toy Story และปัจจุบันเป็นสตูดิโอแอนิเมชันที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในโลก

 In a remarkable turn of events, Apple bought NeXT, I returned to Apple, and the technology we developed at NeXT is at the heart of Apple's current renaissance. And Laurene and I have a wonderful family together. I'm pretty sure none of this would have happened if I hadn't been fired from Apple. It was awful tasting medicine, but I guess the patient needed it. Sometimes life hits you in the head with a brick. Don't lose faith. I'm convinced that the only thing that kept me going was that I loved what I did. You've got to find what you love.

และในเหตุการณ์ที่พลิกผันอย่างน่าทึ่ง Apple ได้ซื้อ NeXT ผมจึงได้กลับมาที่ Apple และเทคโนโลยีที่เราพัฒนาขึ้นที่ NeXT ก็กลายเป็นหัวใจสำคัญของการฟื้นฟูของ Apple ในปัจจุบัน และลอรีนกับผมก็ได้สร้างครอบครัวที่ยอดเยี่ยมด้วยกัน ผมค่อนข้างมั่นใจว่าไม่มีสิ่งใดจะเกิดขึ้นเลยถ้าผมไม่ถูกไล่ออกจาก Apple มันเป็นยาที่รสชาติขมขื่น แต่ผมเดาว่าคนไข้คนนี้ต้องการมัน บางครั้งชีวิตก็เหมือนโยนก้อนอิฐใส่หัวคุณ แต่อย่าสูญเสียศรัทธา ผมเชื่อมั่นว่าสิ่งเดียวที่ทำให้ผมเดินหน้าต่อไปได้คือการที่ผมรักในสิ่งที่ผมทำ คุณต้องค้นหาสิ่งที่คุณรักให้เจอ

 And that is as true for your work as it is for your lovers. Your work is going to fill a large part of your life, and the only way to be truly satisfied is to do what you believe is great work. And the only way to do great work is to love what you do. If you haven't found it yet, keep looking. Don't settle. As with all matters of the heart, you'll know when you find it. And, like any great relationship, it just gets better and better as the years roll on. So keep looking until you find it. Don't settle. My third story is about death. When I was 17, I read a quote that went something like: "If you live each day as if it was your last, someday you'll most certainly be right."

และนั่นเป็นความจริงทั้งสำหรับเรื่องงานและเรื่องของคนรัก งานของคุณจะเข้ามาเป็นส่วนใหญ่ในชีวิต และวิธีเดียวที่จะพึงพอใจได้อย่างแท้จริงคือการได้ทำในสิ่งที่คุณเชื่อว่าเป็นงานที่ยอดเยี่ยม และวิธีเดียวที่จะทำงานที่ยอดเยี่ยมได้คือการรักในสิ่งที่คุณทำ ถ้าคุณยังหามันไม่เจอ ก็จงมองหาต่อไป อย่าหยุดนิ่ง เหมือนกับทุกเรื่องของหัวใจ คุณจะรู้เองเมื่อคุณได้พบมัน และเช่นเดียวกับความสัมพันธ์ที่ดี มันจะดีขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเวลาผ่านไป ดังนั้นจงมองหาต่อไปจนกว่าจะพบ อย่าหยุดนิ่ง เรื่องที่สามของผมเกี่ยวกับความตาย ตอนผมอายุ 17 ผมได้อ่านคำคมที่ว่า "ถ้าคุณใช้ชีวิตในแต่ละวันราวกับว่ามันเป็นวันสุดท้ายของคุณ สักวันหนึ่งคุณจะพบว่ามันเป็นเรื่องจริง"

 It made an impression on me, and since then, for the past 33 years, I have looked in the mirror every morning and asked myself: "If today were the last day of my life, would I want to do what I am about to do today?" And whenever the answer has been "No" for too many days in a row, I know I need to change something. Remembering that I'll be dead soon is the most important tool I've ever encountered to help me make the big choices in life. Because almost everything — all external expectations, all pride, all fear of embarrassment or failure — these things just fall away in the face of death, leaving only what is truly important.

มันสร้างความประทับใจให้ผม และตั้งแต่นั้นมาตลอด 33 ปี ผมมองกระจกทุกเช้าและถามตัวเองว่า “ถ้าวันนี้เป็นวันสุดท้ายของชีวิต ผมจะยังอยากทำในสิ่งที่ผมกำลังจะทำในวันนี้หรือไม่?” และเมื่อใดก็ตามที่คำตอบคือ "ไม่" ติดต่อกันหลายวัน ผมจะรู้ว่าผมต้องเปลี่ยนแปลงบางอย่าง การระลึกว่าผมจะต้องตายในไม่ช้าเป็นเครื่องมือที่สำคัญที่สุดที่ผมเคยพบเจอเพื่อช่วยให้ผมตัดสินใจในเรื่องใหญ่ๆ ของชีวิต เพราะเกือบทุกสิ่ง ทั้งความคาดหวังจากภายนอก ความภาคภูมิใจ ความกลัวความอับอายหรือความล้มเหลว สิ่งเหล่านี้จะหายไปเมื่อเผชิญหน้ากับความตาย เหลือไว้เพียงสิ่งที่สำคัญอย่างแท้จริง

 Remembering that you are going to die is the best way I know to avoid the trap of thinking you have something to lose. You are already naked. There is no reason not to follow your heart. About a year ago I was diagnosed with cancer. I had a scan at 7:30 in the morning, and it clearly showed a tumor on my pancreas. I didn't even know what a pancreas was. The doctors told me this was almost certainly a type of cancer that is incurable, and that I should expect to live no longer than three to six months.

การระลึกว่าคุณกำลังจะตายเป็นวิธีที่ดีที่สุดที่ผมรู้เพื่อหลีกเลี่ยงกับดักของการคิดว่าคุณมีอะไรจะเสีย เพราะคุณตัวเปล่าอยู่แล้ว ไม่มีเหตุผลใดที่จะไม่ทำตามหัวใจของคุณ ประมาณหนึ่งปีที่แล้วผมได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็ง ผมเข้ารับการสแกนตอนเจ็ดโมงครึ่งในตอนเช้า และมันแสดงให้เห็นเนื้องอกบนตับอ่อนของผมอย่างชัดเจน ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตับอ่อนคืออะไร หมอบอกผมว่านี่เป็นมะเร็งชนิดที่แทบจะรักษาไม่หายอย่างแน่นอน และผมควรคาดหวังว่าจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกินสามถึงหกเดือน

 My doctor advised me to go home and get my affairs in order, which is doctor's code for prepare to die. It means to try to tell your kids everything you thought you'd have the next 10 years to tell them in just a few months. It means to make sure everything is buttoned up so that it will be as easy as possible for your family. It means to say your goodbyes. I lived with that diagnosis all day. Later that evening I had a biopsy, where they stuck an endoscope down my throat, through my stomach and into my intestines, put a needle into my pancreas and got a few cells from the tumor.

หมอของผมแนะนำให้ผมกลับบ้านและจัดการเรื่องต่างๆ ให้เรียบร้อย ซึ่งเป็นรหัสของหมอที่หมายถึงให้เตรียมตัวตาย มันหมายถึงการพยายามบอกลูกๆ ของคุณทุกสิ่งที่คุณคิดว่าจะมีเวลาอีก 10 ปีข้างหน้าเพื่อบอกพวกเขาให้ได้ภายในเวลาเพียงไม่กี่เดือน มันหมายถึงการทำให้แน่ใจว่าทุกอย่างถูกจัดการเรียบร้อยเพื่อที่ครอบครัวของคุณจะลำบากน้อยที่สุด มันหมายถึงการกล่าวคำอำลา ผมใช้ชีวิตอยู่กับการวินิจฉัยนั้นตลอดทั้งวัน ต่อมาในเย็นวันนั้น ผมได้ทำการตัดชิ้นเนื้อ โดยพวกเขาได้สอดกล้องเอนโดสโคปผ่านลำคอ ผ่านกระเพาะอาหารและเข้าไปในลำไส้ของผม แล้วใช้เข็มเจาะเข้าไปในตับอ่อนเพื่อเก็บเซลล์บางส่วนจากเนื้องอก

 I was sedated, but my wife, who was there, told me that when they viewed the cells under a microscope the doctors started crying because it turned out to be a very rare form of pancreatic cancer that is curable with surgery. I had the surgery and I'm fine now. This was the closest I've been to facing death, and I hope it’s the closest I get for a few more decades. Having lived through it, I can now say this to you with a bit more certainty than when death was a useful but purely intellectual concept: No one wants to die. Even people who want to go to heaven don't want to die to get there.

ผมถูกวางยาสลบ แต่ภรรยาของผมซึ่งอยู่ที่นั่นเล่าให้ผมฟังว่า เมื่อพวกหมอดูเซลล์ภายใต้กล้องจุลทรรศน์ พวกเขาก็เริ่มร้องไห้เพราะมันกลายเป็นมะเร็งตับอ่อนชนิดที่หายากมากซึ่งสามารถรักษาให้หายได้ด้วยการผ่าตัด ผมได้รับการผ่าตัดและตอนนี้ผมสบายดี นี่เป็นครั้งที่ใกล้เคียงที่สุดที่ผมได้เผชิญหน้ากับความตาย และผมหวังว่ามันจะเป็นครั้งที่ใกล้ที่สุดไปอีกหลายสิบปี เมื่อได้ผ่านประสบการณ์นั้นมา ผมสามารถบอกพวกคุณได้อย่างมั่นใจมากขึ้นกว่าตอนที่ความตายเป็นเพียงแนวคิดที่เป็นประโยชน์แต่เป็นเพียงเรื่องทางปัญญาเท่านั้นว่า: ไม่มีใครอยากตาย แม้แต่คนที่อยากไปสวรรค์ก็ไม่อยากตายเพื่อไปที่นั่น

 And yet death is the destination we all share. No one has ever escaped it. And that is as it should be, because Death is very likely the single best invention of Life. It is Life's change agent. It clears out the old to make way for the new. Right now the new is you, but someday not too long from now, you will gradually become the old and be cleared away. Sorry to be so dramatic, but it's quite true. Your time is limited, so don't waste it living someone else's life. Don't be trapped by dogma — which is living with the results of other people's thinking. Don't let the noise of others' opinions drown out your own inner voice.

แต่ถึงกระนั้น ความตายก็เป็นจุดหมายปลายทางที่เราทุกคนมีร่วมกัน ไม่มีใครเคยหนีพ้น และมันก็ควรจะเป็นเช่นนั้น เพราะความตายอาจเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่ดีที่สุดเพียงอย่างเดียวของชีวิต มันคือตัวแทนการเปลี่ยนแปลงของชีวิต มันกำจัดของเก่าเพื่อเปิดทางให้ของใหม่ ตอนนี้สิ่งใหม่คือพวกคุณ แต่วันหนึ่งในไม่ช้า พวกคุณก็จะค่อยๆ กลายเป็นของเก่าและถูกกำจัดออกไป ขออภัยที่ต้องพูดอย่าง δραμαติก แต่มันเป็นความจริง เวลาของคุณมีจำกัด ดังนั้นอย่าเสียมันไปกับการใช้ชีวิตของคนอื่น อย่าติดกับดักของหลักคำสอน ซึ่งก็คือการใช้ชีวิตตามผลความคิดของคนอื่น อย่าให้เสียงความคิดเห็นของคนอื่นมากลบเสียงภายในของคุณเอง

 And most important, have the courage to follow your heart and intuition. They somehow already know what you truly want to become. Everything else is secondary. When I was young, there was an amazing publication called The Whole Earth Catalog, which was one of the bibles of my generation. It was created by a fellow named Stewart Brand not far from here in Menlo Park, and he brought it to life with his poetic touch. This was in the late 1960s, before personal computers and desktop publishing, so it was all made with typewriters, scissors, and polaroid cameras. It was sort of like Google in paperback form, 35 years before Google came along.

และที่สำคัญที่สุด จงมีความกล้าที่จะทำตามหัวใจและสัญชาตญาณของคุณ มันรู้อยู่แล้วว่าจริงๆ แล้วคุณต้องการที่จะเป็นอะไร ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นเรื่องรอง ตอนที่ผมยังเด็ก มีสิ่งพิมพ์ที่น่าทึ่งชื่อว่า "The Whole Earth Catalog" ซึ่งเป็นหนึ่งในคัมภีร์ของคนรุ่นผม มันถูกสร้างขึ้นโดยชายคนหนึ่งชื่อสจ๊วต แบรนด์ ไม่ไกลจากที่นี่ในเมนโลพาร์ก และเขาก็ทำให้มันมีชีวิตชีวาด้วยสัมผัสแห่งบทกวีของเขา นี่คือช่วงปลายทศวรรษ 1960 ก่อนยุคคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลและการพิมพ์ตั้งโต๊ะ ดังนั้นมันจึงถูกทำขึ้นด้วยเครื่องพิมพ์ดีด กรรไกร และกล้องโพลารอยด์ทั้งหมด มันเหมือนกับ Google ในรูปแบบปกอ่อน 35 ปีก่อนที่ Google จะเกิดขึ้น

 It was idealistic, and overflowing with neat tools and great notions. Stewart and his team put out several issues of The Whole Earth Catalog, and then when it had run its course, they put out a final issue. It was the mid-1970s, and I was your age. On the back cover of their final issue was a photograph of an early morning country road, the kind you might find yourself hitchhiking on if you were so adventurous. Beneath it were the words: "Stay Hungry. Stay Foolish." It was their farewell message as they signed off. Stay Hungry. Stay Foolish. And I have always wished that for myself. And now, as you graduate to begin anew, I wish that for you.

มันเป็นสิ่งพิมพ์ที่เปี่ยมด้วยอุดมคติ และเต็มไปด้วยเครื่องมือที่น่าสนใจและแนวคิดที่ยอดเยี่ยม สจ๊วตและทีมของเขาได้จัดทำ The Whole Earth Catalog ออกมาหลายฉบับ และเมื่อถึงเวลาอันควร พวกเขาก็ได้ออกฉบับสุดท้าย มันเป็นช่วงกลางทศวรรษ 1970 และผมก็อายุเท่าพวกคุณ บนปกหลังของฉบับสุดท้ายเป็นภาพถ่ายถนนในชนบทในตอนเช้าตรู่ ซึ่งเป็นแบบที่คุณอาจจะพบว่าตัวเองกำลังโบกรถอยู่ถ้าคุณเป็นคนชอบผจญภัย ใต้ภาพนั้นมีคำว่า “จงกระหาย และจงโง่เขลาต่อไป” (Stay Hungry. Stay Foolish.) มันเป็นข้อความอำลาของพวกเขา จงกระหาย และจงโง่เขลาต่อไป และผมก็ปรารถนาสิ่งนั้นให้กับตัวเองเสมอมา และตอนนี้ ในขณะที่พวกคุณกำลังจะสำเร็จการศึกษาเพื่อเริ่มต้นใหม่ ผมก็ขออวยพรให้พวกคุณเช่นกัน

 Stay Hungry. Stay Foolish. Thank you all very much.

จงกระหาย และจงโง่เขลาต่อไป ขอบคุณทุกคนมากครับ

• สะท้อนการเรียนรู้ผ่าน 2 คำถาม (เขียนบันทึกเอาไว้)
  1. เกี่ยวกับเทคนิคการสื่อสาร คุณชอบหรือได้เรียนรู้อะไรจากวีดีโอนี้
  2. เกี่ยวกับเทคนิคการสื่อสาร คุณสนใจเรียนรู้และพัฒนาในเรื่องอะไรเพิ่ม

บทความที่เกี่ยวข้อง

• วีดีโอ 1 เรียนรู้เทคนิคการพูดและการเล่าเรื่องของ Steve Jobs
• วีดีโอ 2 เรียนรู้เทคนิคการพูดและการเล่าเรื่องของ Mark Zuckerberg
• วีดีโอ 3 เรียนรู้เทคนิคการพูดและการเล่าเรื่องของ Satya Nadella
• วีดีโอ 4 เรียนรู้เทคนิคการพูดและการเล่าเรื่องของ Jensen Huang
• วีดีโอ 5 เรียนรู้เทคนิคการพูดและการเล่าเรื่องของ Alexandr Wang